سلام خدمت همه ی اونایی که قدم رنجه فرموندن و به جزیره ی من

تشرف آوردن .

سلامی مخصوص خدمت  دوستان  خوب و مهربونم  که در بود و نبود من

وبلاگ رو با قدوم  زیبایشان گلباران کردن .

دوستان خوب و مهربونم میخواستم  از همین جا از همه ی شما عزیزان

به خاطر  دیر جواب دادنم عذرخواهی کنم .

چند وقت اولی که جواب ندادم  نبودم

بعد از برگشتنم   هر وبلاگی میرم نمیشه  کامنت بذارم

دوستان به بزرگواری خودشون منو ببخشن

امیر ( بچه اصفهونی که یه روزی  همه رو شام دعوت میکنه خونه اش )

محمد خنجری ( اولین دوست وبلاگی خوب و همیشه همراه )

پریای آواز پری هااااا ( سنگ صبور  دریا )

محمد  ( داداش واقعا خوب و دوست داشتی )

فرزانه ( کسی که ندیده  دوسش دارم )

رضا ( عاشق ولایت  )  فکر کردی نشناختمت  

داداش عادل  ( بی خبر رفت  ولی خوش اومد دوباره )

سوسن سفید ( یک دوست  خیلی مهربون )

بهنام ( دوستی که بعد از برگشتنش  اسمم رو یادش رفته )

عسل ( کسی که همیشه منتظر حضورشم  )

صابر   ( دوستی که خیلی وقته خبری ندارم ازش) 

مجید ( ببخشید برا آپت  نبودم )

میثم ( از شعرای خیلی خوبش خوشم میاد )

سحر ( کجایی تو  دختر خوب )

مانی ( احترام خاصی بهشون  قایلم  )

ریحانه ( خیلی وقته  پیداش نیست )

یاسر ( نصیحت گر من )

ملیسا ( وقت کردی بازم بیا جزیره )

محمد ( دوست خدا )

هادی ( یه دوست  خوب  )

سعید بیکار (  چشم به راه حضور گرمشم  همیشه )

یاسی ( قبلا  بیشتر  یادم میکرد )

استاد انصاری ( غزلهای  زیبایی  می سرایند )

جـزیــــره ( یه  دوست  مهربون )

مهسا ( هیچ خبری ازش ندارم )

ستاریکا ( دوست جدید و خوبم  )

بهار خاطره ( یه عاشق مهربون )

محمد رضا (   داداش خوب و با مرام )

زمونه ( کسی که همیشه  منتظرم برگرده )

دوستان خوبم اگه اسمی از قلم افتاده

به بزرگواری وجود خودشون ببخشن ......

نمیدونم دوباره کی آپ کنم  برا چند ماه نیستم

اگه عمری بود و خدا خواست شاید روزی دوباره  اومدم .

 جـــزیــــره ی تنهای من

تو را میسپارم به همان خدایی که وجودم را به او سپردم...

هم او که میدانم تنهایت نمیگذارد حتی اگر "من" یا کسی

 دیگری بخواهیم تنهایت بگذاریم.تو را میسپارم به خاطرات شیرین

تا دیگر هیچ گاه طعم تلخ جدایی را احساس نکنی...

تو را میسپارم به آرزوهای قشنگ تا زندگیت پر شود از احساسی

 نیلوفرانه...تو را میسپارم به قلب دیگری که امیدوارم

همواره برایت عاشقانه بتپد و بداند تو شایسته ی احساسی پاک

 هستی...تو را میسپارم به روزهای رفته تا روزهای نیامده

را بی من سر کنی و من نیز تا هر دو بدانیم فعل رفتن

ناخواسته صرف میشود...تو را میسپارم به خودت تا بدانی

وجودت لایق با ارزش ترین هاست مواظب خودت باش...

مواظب چشمانت که نمیخواهم بارانی باشد...

مواظب قلبت که نمیخواهم بشکند...مواظب احساست

 که نمیخواهم پایمال شود...میدانم و میدانی که احساسمان چیست...

اما دیگر برای هم بودن معنایی ندارد...تو را میسپارم به دل تنگی های

 ناگهانی که اگر دلت تنگ شد بدانی تو را به او سپردم تا

گاهی از جانب من یادت کند...تو را میسپارم به تمام اشکها و لبخندها

تا اگر اشکی از گونه ات چکید جز برای شادی و خوشحالی نباشد...

تو را میسپارم به آفتاب تا روزهایت را به نام عشق روشن کند...

میسپارمت به دامان مهتاب تا بدانی"ماه بالای سر تنهاییست"

تو را میسپارم به قلبم که بعد از تو  کسی را یاد نکرد...

میسپارمت به دست فرداهای روشن تا  در زندگیت جز خوبی و زیبایی

 نبینی...تو را میسپارم به عشق تا هیچ گاه قلب پاکت را تنها نگذارد!

دوستت دارم...